Op 6 en 7 januari lag er ineens dik sneeuw op de Veluwe: het bekende bos werd een stille, witte wereld. We zagen hoe de grillige takken van de vliegdennen zwaar doorbuigden onder de sneeuw en hoe de uitgestrekte heidevelden veranderden in een eindeloze witte vlakte. Zeldzaam, en stil.
We wandelden door deze verse sneeuw en het ging alle zintuigen aan. De wereld klonk gedempt, op het bevredigende geknars van onze voetstappen na. De lucht was kraakhelder en fris, en de stilte was bijna tastbaar. Even onthaasten en dezelfde bomen in een ander licht zien; dat lukt dan vanzelf.
We speurden naar sporen in de verse sneeuw. De sporen van de bewoners van de Veluwe waren haarscherp te zien. We zagen pootafdrukken van edelherten, wilde zwijnen en vossen die hun routes verraadden, routes die normaal gesproken verborgen blijven. Met een beetje geluk zagen we zelfs waar een ree in de sneeuw had gelegen.
Tip: Na zo'n frisse winterwandeling vonden we het fijn om terug te komen in ons warme vakantiehuis. We zetten de verwarming of sfeerhaard aan, maakten een grote beker warme chocolademelk (met slagroom!) en genoten na van de rozige wangen en de prachtige plaatjes die we hadden geschoten.